2026 Seyahat Trendleri.

Seyahatin, görülmesi gereken yerlerin hızla işaretlendiği uzun listeler üzerinden tanımlandığı dönemler geride kalıyor. Hızlı tüketilen destinasyonlar, sosyal medyada paylaşılıp geride bırakılan arka planlara dönüşürken; yeni seyahat dili, kişisel ritme uyumlanan, durmayı ve bağ kurmayı teşvik eden deneyimlere odaklanıyor. Seyahat, bir programdan çok bir his meselesi olarak yeniden konumlanıyor. Seyahatin temposu, takvimlere değil, ruh haline göre şekilleniyor. Yeni bir yıl yaklaşırken dönüşen seyahat anlayışının birer getirisi olarak hayatımıza giren trendleri Joy Blog’da mercek altına aldık. 

‘Curated travel’, seyahati standart rotaların ötesine taşıyarak kişisel ilgi alanları ve yaşam ritmi etrafında şekillenen rafine bir deneyim alanı sunuyor. Gastronomi, sanat, mimari, doğa ya da wellness gibi temalar, yolculuğun ana eksenini belirlerken; seyahat, önceden tanımlanmış bir akıştan çok, özenle kurgulanmış bir bütün hissi yaratıyor. Örneğin; Toskana’da küçük bir bağ evinde, bölgenin üzümleriyle hazırlanan sade ama karakterli bir akşam yemeği; Kopenhag yakınlarında mimarisiyle öne çıkan, doğayla iç içe bir konaklama; ya da Alplerde kalabalıktan uzak, kısa ama bilinçli yürüyüş rotaları… Her deneyim, seyahate çıkanların ilgi alanlarına göre kürate ediliyor. Bu yaklaşımda büyük ölçekli destinasyonlar yerine, detaylarıyla fark yaratan mikro-rotalar; anonim deneyimler yerine yerel bilgiyle şekillenen rehberlikler ve butik duraklar öne çıkıyor.

‘Literary & cultural escapes’, hızdan çok yoğunluk sunuyor; seyahati entelektüel bir beslenme alanı olarak konumluyor. Edebiyat, sanat ve tarih etrafında şekillenen bu rotalarda amaç, yalnızca görmek değil; bir dönemin ruhunu, bir yazarın bakışını ya da bir sanatçının üretim dilini yerinde hissetmek oluyor. James Joyce’un Dublin’i, Virginia Woolf’un yürüyüşleriyle özdeşleşen Bloomsbury sokakları ya da Albert Camus’nün izlerini taşıyan Cezayir sahili gibi duraklar, seyahate anlatısal bir derinlik kazandırıyor. Yolculuk, haritada işaretlenen noktalar arasında değil; fikirler, metinler ve imgeler arasında ilerliyor. Paris’te bir sergi açılışı, Venedik Bienali, Kassel’de Documenta ya da Edinburgh Edebiyat Festivali gibi etkinlikler, rotanın merkezine yerleşiyor. Müzeler yalnızca gezilen alanlar değil; zaman ayırılan, tekrar tekrar dönülen duraklara dönüşüyor. Sonuçta ortaya çıkan yolculuk, geçici bir kaçıştan ziyade; belleği, merakı ve estetik duyarlılığı besleyen, uzun süre etkisini koruyan bir deneyim haline geliyor.

Günlük rutinlerin hızı ve yoğun tempoda bir araya gelmenin güçlüğü, tatilleri tüm aile bir arada zaman geçirmek için cazip birer zaman aralığına dönüştürüyor. Geçmiştekinden farklı olarak ‘multigenerational escapes’ anlayışında tatil planları, herkesi aynı tempoya zorlamak yerine farklı yaş gruplarının ritmine uyum sağlayan esnek bir yapı sunuyor. Örneğin Toskana’da geniş bir kır evinde konaklayıp sabahları uzun kahvaltılarla güne başlamak, gün içinde çocuklar için bisiklet rotaları, yetişkinler için bağ gezileri, büyükler içinse küçük kasaba yürüyüşleri planlanabiliyor. Akşamları ise herkesin aynı masada buluştuğu, sade ama uzun sofralar yolculuğun ortak hafızasını oluşturuyor. Bu tür yolculuklarda destinasyondan çok deneyimin paylaşılabilirliği öne çıkıyor. Geniş alanlara yayılan konaklama seçenekleri, doğayla temas eden yürüyüşler, farklı yaş gruplarını bir araya getiren masa etrafı ritüelleri ve plansız sohbetler, seyahatin gerçek değerini oluşturuyor. Multigenerational escapes, herkes için “ideal” olanı bulmaya çalışmak yerine, birlikte iyi hissetmenin yollarını araştırıyor.

Set-jetting, seyahatin çıkış noktasını haritalardan çok anlatılara dayandıran, hikâyeyle kurulan bağı merkeze alan bir keşif biçimi sunuyor. Film, dizi ve belgesellerde görülen mekânlar artık yalnızca estetik bir fon değil; anlatının temposunu, duygusunu ve karakterlerini taşıyan aktif unsurlar olarak algılanıyor. Succession ile İtalya’nın Toskana kırsalı ve Lake Como çevresi, The White Lotus sayesinde Sicilya ve Hawaii, Game of Thrones ile İzlanda’nın volkanik manzaraları ya da eskilerden Twin Peaks ile Washington, Lord of the Rings ile Yeni Zelanda… Bu noktalar seyircinin zihninde birer destinasyondan çok anlatının parçası olarak yer ediyor. Benzer şekilde Call Me by Your Name, Lombardiya’daki küçük kasabaları romantik ve yavaş bir keşif alanına dönüştürüyor. Bu anlayışla birlikte seyahat, bir tüketim pratiğinden çıkıp kurgu dünyalarla duygusal bir bağ kurma alanına dönüştürüyor. Yolculuk, izlenen anlatının içine girerek mekânla kurulan ilişkiyi derinleştiriyor; gidilen yer, hafızada bir sahne değil, kişisel bir deneyim olarak yer ediyor.